Dobór topnika
Print

Dobór topnika


Większość metali i stopów reaguje z gazową atmosferą, która je otacza. Na ich powierzchni tworzy się wtedy warstewka trudno topliwych niemetalicznych związków szczególnie tlenków. Proces ten jest tym intensywniejszy im wyższą mamy temperaturę. Warstewka ta, istniejąca zarówno na powierzchni łączonych części jak i stopionego lutu, utrudnia w znacznym stopniu rozpływanie lutu, co z kolei uniemożliwia wytworzenie trwałego połączenia miedzy lutowanymi częściami. Aby zapewnić wymaganą czystość łączonych powierzchni i lutu należy stosować topniki.

Do podstawowych wymagań, których spełnienie zapewni dobre działanie topników należą:

  • topnik nie powinien wchodzić w reakcje chemiczne z lutem (prócz przypadku lutowania reakcyjnego),
  • topnik powinien należycie oczyścić powierzchnie lutowanego przedmiotu i lutu z tlenków i chronić je przed dostępem atmosfery w czasie lutowania,
  • temperatura topnienia topnika powinna być niższa od temperatury topnienia lutu, a jego temperatura parowania – wyższa od niej,
  • topniki w stanie cieczy i w stanie gazowym powinny poprawiać zwilżalność powierzchni przedmiotu przez lut, czyli poprawiać rozpływność lutu,
  • topniki powinny zachowywać swe własności i swój skład chemiczny w czasie wzrostu jego temperatury przy lutowaniu,
  • topnik nie może wywoływać silnej korozji i nie powinien wydzielać toksycznych gazów przy lutowaniu,
  • topnik powinien łatwo wypływać na powierzchnię ciekłego lutu i umożliwiać formowanie regularnego i gładkiego lica lutowiny podczas krzepnięcia lutu,
  • po lutowaniu żużel topnikowy okrywający złącze lutowane powinien być możliwie łatwo usuwalny [2],
  • wzajemne przyciąganie między ciekłym topnikiem a lutowanym metalem powinno być mniejsze niż przyciąganie miedzy lutowanym metalem a ciekłym lutem, co warunkuje łatwe wypieranie topnika z powierzchni metalu przez lut.

 

Ze względu na przeznaczenie topniki lutownicze dzielą się na dwie podstawowe grupy:

 

  • Topniki do lutowania miękkiego
  • Topniki do lutowania twardego

 

Topniki do lutowania miękkiego

Klasyfikacja topników do lutowania miękkiego według ich głównych składników wg PN-EN 29454-1:2000

 

Rodzaj topnika

Osnowa

Aktywator

Postać

Żywiczny
1

1 Kalafoniowa

1
Bez aktywatora

2
Aktywator halogenkowy *

3
Aktywator niehalogenkowy

 

 

Ciekła A

 

 


Stała B

 

 

 

 

 

 

 

Pasta C

2
Niekalafoniowa
(żywiczna)

Organiczny
1

1
Rozpuszczalna w wodzie

2
Nierozpuszczalna w wodzie

Nieorganiczny
3

1
Sole

1
Z chlorkiem amonu

2
Bez chlorku amonu

2
Kwasy

1
Kwas fosforowy

2
Inne kwasy

3
Alkalia

1
Aminy i/lub amoniak

* Mogą być stosowane inne aktywatory.

 

Topniki do lutowania twardego

 

Klasyfikacja topników do lutowania twardego według PN-EN 1045:2001

Klasa

topnika

Typ

topnika

Temperatura

aktywności ˚C

Charakterystyczne

składniki topnika

Przeznaczenie

FH1)

FH10

550-880

związki boru, proste fluorki

topniki ogólnego przezna-czenia

FH11

550-800

związki boru, proste

i złożone fluorki, chlorki

lutowanie stopów miedzi z aluminium

FH12

550-850

związki boru, wolny bor, proste i złożone fluorki

lutowanie stali nierdzew-nych i innych stali oraz metali twardych

FH20

700-1000

związki boru, fluorki

topniki ogólnego prze-znaczenia

FH21

750-1100

związki boru

topniki ogólnego prze-znaczenia

FH30

550-880

związki boru, fosforany, krzemiany

lutowanie spoiwami mie-dzianymi i niklowymi

FH40

>1000

chlorki, fluorki

lutowanie, gdy nie jest wskazana obecność boru

FL2)

FL10

>550

higroskopijne fluorki, głównie związki litu

lutowanie aluminium

i jego stopów

FL20

>550

niehigroskopijne fluorki

1) Topniki do lutowania metali ciężkich

2) Topniki do lutowania metali lekkich