Gazy palne stosowaniu w lutowaniu
Print
Gazy palne stosowane w lutowaniu płomieniowym

Lutowanie gazowe (płomieniowe) to proces, w którym źródłem ciepła jest płomień gazowy nagrzewający do wymaganej temperatury bezpośrednio lutowane złącze. Płomień uzyskiwany jest w wyniku spalania mieszanin różnych gazów palnych i par paliw ciekłych z tlenem lub powietrzem. Urządzeniami zaprojektowanymi na potrzeby opisanego procesu są palniki.

Użyteczność poszczególnych paliw do lutowania gazowego zależy od wielu czynników,
a mianowicie od wartości opałowej paliwa (tzn. ilości ciepła w dżulach lub kaloriach otrzymywanego ze spalenia 1m3 gazu), temperatury płomienia, zawartości części niepalnych, wpływu na jakość lutowanego złącza, kosztu paliwa, bezpieczeństwa obsługi, łatwości transportu i przechowywania itd. Do najlepszych z tego punktu widzenia należa węglowodory (np. acetylen, metan, etan i propan), wodór, gaz świetlny, gaz ziemny, gaz koksowniczy oraz pary benzyny i nafty. Właściwości ważniejszych paliw stosowanych do lutowania gazowego przedstawia poniższa tabela:

 

Nazwa gazu

Gęstość1)

kg/cm3

Temperatura płomienia przy spalaniu w tlenie

˚C

Wartość opałowa

MJ/m3

Zawartość gazu w % (objętościowo) zagrażająca wybuchem w mieszaninie

z powietrzem

z tlenem

Acetylen C2H2

1,171

3100

57-59

2,3-82,0

2,3-93,0

Wodór H2

0,090

2520

11-13

4,1-75,0

4,5-95,0

Metan CH4

0,717

2720

35-40

5,0-15,0

 

Propan C3H8

2,019

2850

93,6-101,8

2,3-9,5

2,0-48,0

Gaz świetlny

0,35-0,5

2700

14,6-17

9,0-35,0

4,0-70,0

Gaz ziemny

0,7-0,8

2760

35-63

4,5-13,5

 

Gaz-koksowniczy

0,4-0,6

2680

17-19

5,0-30,0

 

1) W temp. 15˚C i pod ciśnieniem 0,1 MPa.